چادر سیاهِ بانوان ایرانى از کجا آمده !

نگاره تزیینی است

در دین زرتشت رنگ سیاه نماد اهریمن و شیطان است و زرتشتیان به حدی از سیاهی و تاریکی بیزار هستند که حتی در مراسم عزا و سوگواری نیز لباس سپید بر تن میکنند. در جشن دینی (سده) هم لباس زنان و مردان یک دست سپید است. در دین زرشتی، بدی(شر) در مقابل خوبی (خیر) قرار می گیرد.
نماد بدی سیاهی و تاریکی است و نماد خوبی سپیدی و روشنایی است و اینکه زرتشتیان به سمت نور و روشنایی نماز می خوانند.
حتی آتش هم چون نمادی از نور و دشمن سیاهی و تاریکی است در دین زرتشت، مقدس است.
همچنین در دین اسلام، هیچ جای قرآن سفارش به پوشیدن چادر سیاه و کلا پوشش سیاه نشده است بلکه برعکس پوشش سیاه همواره مکروه و نفی شده است.

🔸حتی در هنگام حج، لباس احرام سپید است و پوشیدن لباس سیاه هنگام زیارت خانه ی خدا مکروه می باشد.
حتی در هنگام مرگ هم از کفن سیاه و تاریک استفاده نمی کنند!

🔸چادر سیاه هیچ ارتباطی با دین ندارد.
پس چادر سیاه از کجا آمده است؟

🔸حتما از دوران سیاه اعراب و رسم زنده به گور کردن دختران در بعضی قبایل عرب خبر دارید و حتما بارها از خودتان پرسیده اید که چطور نسل این اعراب منقرض نشد در حالی که دخترانشان را زنده بگور می کردند !؟

🔹جواب این پرسش روشن است، چون همه ی دختران این قبایل زنده بگور نمی شدند و تعدادی زنده می ماندند

🔸اما اعراب عربستان با آن همه تعصب کور چگونه ننگ داشتن دختر را تحمل می کردند؟

🔸تنها راه برای پوشاندن این ننگ و شرم، پنهان کردن دختران در سیاهی و تاریکی بود.
و چادر مشکی وسیله ای بود که سیاهی و تاریکی گور را برای دخترانی که زنده مانده بودند تداعی می کرد.

🔸زنان عرب باید در گرمای طاقت فرسای عربستان، غرق در تاریکی چادر سیاه از دیده ها پنهان می شدند تا اعراب ننگ داشتن دختر را در این پوشش های تاریک مخفی کنند.

🔹این در حالی بود که لباس باستانی زنان ایرانی، باوقار و در عین حال پر از رنگ و زیبایی بود. حتی چادر ایرانیان (شونل ) بسیار پرنقش و رنگین بود و هیچگاه بسته نبود و اغلب یا روی شانه یا پشت سرشان آویزان می کردند، زیرا چادر ایرانی جهت زیبایی استفاده میشد نه برای پوشاندن مو و اندام زن و پنهان کردنش.

🔸 برخلاف زنان عرب که مجبور به پوشیدن لباس های سیاه و تاریک بودند تا دیده نشوند، لباس زنان ایران باستان، جشنواره ای از رنگ و زندگی بود. هنوز میتوان زیبایی و رنگهای متنوع این لباس ها را در پوشش محلی زنان مناطق مختلف ایران مشاهده کرد، بخصوص لباس سنتی زنان عشایر ایرانی.

🔸کسی در ایران باستان از داشتن دختر ننگ نداشت تا مجبور شود او را در گور تاریک زنده دفن کند یا او را در چادر سیاه ، زنده محو کند.
تهاجم فرهنگی یعنی زنان ایرانی، چادر سیاه که پوشش سنتی زنان عرب و نشانه ی شرم از زن بودن است را بپوشند و عده ای نیز با فلسفه بافی و شعارسازی این جهالت موروثی اعراب را به غیرت و حیاء و عفت بچسپانند, تا هر کس ایرانی و انسانی اندیشید، بی غیرت و بی حیاء خطاب شود!

🔷چادر سیاه همان نماد تحجر اعراب است
چادر سیاه تاج بندگی از دوران سیاه اعراب است
چادر سیاه نماد و تجسم زنده بگور کردن دختران عرب است

🔸به خاطر نادانی و جهالت مان و به اسم دین و خدا، رنگ را بر زندگی مادران و همسران مان حرام نکنیم
ایرانی باشیم, نه فقط در گفتار
بلکه در کردار.

دکتر عبدالحسین زرین کوب

این نوشته در خواندنیها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.